İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın başında şiddetli bir iz vardı. Kavganın başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Savaşta dertli yaralar almış mültecilerin tedavi edildiği Danca merkezinde uzun süre bakım alıyor. Sağ eli kullanamıyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Bazı günler avucuma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve kalemleri sahiplerinin alması için sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı bir hikayesi vardı. Bazıları savaş travmasını hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Okul ve evde ve aile hayatında zorlanıyordu.

Okul pedagogu çaba başarısız kaldı. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı salonuna girişte, Rahman düştü, “Öğretmen!” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye aniden kullandı.

Dışarısı soğukken ben çift kat. Dede, yalın ayak gelmişti. Ceketin üzerine giydiği beyaz entarisini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, o çocuk fazla kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk ruhu gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise, kendisini “Hala gözleriyle bilincinde olarak yatak gece işemeye!” dedi. O çocuk utanç içinde odadan terk etmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu çok uzatmadık.

Konsensusla ailenin de destekleriyle oğlunun bir rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana.

Sonraki zamanlarda o çocuk okulda koşarken, kapıya. Yaralanmadı fakat canı yandı, samimi uzun ağlamaya başladı. Rahman’ı teselli etmek destek olmak kucağını tutarak okul götürdüm. Önüne beyaz bir kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap okuyor görerek uzak dan onu sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, renkli küçük kalemlerle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kâğıdı çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok fazla bitkin, uyumak istiyor, okula gitmek istemiyor. Arkadaşları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra başka bir okulda görev aldım. O çocuk unuttum.

Yürürken Nasır ile buluştum. Bana gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü sinirlendi; bana gizlemedi. Oğul sonraki gelişen çeşitli Kriminal olaylarına karışarak yetkililer kayda geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli gençlerin bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza karşın Rahman’ı elinden alınmamış olduk.